Matta 4:10

Matta 4:10

İsa ona dedi ki: “Ey Şeytan, benden uzak dur! Çünkü şöyle yazılmıştır: ‘Tanrınız RAB'be ibadet edin ve yalnızca O'na kulluk edin.’” 

Bazı Teslisçiler bu ayeti, yalnızca Tanrı'ya ibadet etmemiz gerektiği ve İsa'ya da ibadet etmemiz gerektiği şeklinde yorumlarlar; dolayısıyla İsa'nın Tanrı olması gerektiği sonucuna varırlar.

Bu ayetin İsa'yı Tanrı'ya dönüştürdüğünü düşünmememiz için birkaç sebep var. 

Birincisi, Matta 4:10'un da bir parçası olduğu, İsa'nın Şeytan tarafından denenmesinin tamamı, İsa'nın Tanrı olmadığını kanıtlıyor. Tanrı denenemez (Yakub 1:13). Yine de İsa denendi.

İkincisi, bu ayette İsa, Tanrı'yı ​​kendisinden farklı biri olarak görüyor. İsa Tanrı'ya ibadet etmeyi ve hizmet etmeyi arzuluyor; bu, kendisine ibadet etmeyi ve hizmet etmeyi arzuladığı anlamına gelemez. Ayrıca, İsa Tanrı olsaydı, Şeytan asla İsa'dan kendisine ibadet etmesini istemezdi. Şeytanın cennetten atılmasının nedeni, Tanrı gibi olmak (ve dolayısıyla Tanrı gibi ibadet edilmek) arzusuydu (İşaya 14:12-15) ve Şeytanın, Tanrı'nın artık kendisine ibadet etmeye ikna edilebileceğine inanacağını düşünmek mantıksızdır. Son olarak, Üçlü Birlik argümanının mantığı basitçe işe yaramaz, çünkü Matta 4:10 yalnızca Tanrı'ya secde etmemiz( proskuneo ) gerektiğini öğretmez ve diğer insanlara da haklı olarak secde hakkı verilir ( ). Dolayısıyla, "secde" edilmek( ) birini Tanrı yapmaz. 

Öncelikle şunu açıklığa kavuşturmak gerekir ki, İncil'in ibadetten bahsetme biçimi ile modern çağda "secde" kelimesini kullanma biçimimiz arasında bir fark vardır. Türk toplumumuzda, secde kelimesini yalnızca Tanrı bağlamında kullanırız; başka bir deyişle, neye secde ederseniz o sizin "Tanrınızdır". Oysa İncil kültüründe, secde eylemi (proskuneo ) yalnızca Tanrı'ya yöneltilmemişti. Proskuneo kelimesi, "yüksek bir otorite figürüne tam bağımlılığı veya teslimiyeti tavır veya jestle ifade etmek" anlamına gelir. Daha yüksek statüdeki insanlara secde etmek ( yani , saygı göstermek veya onurlandırmak) çok yaygındı . Bunu, İncil'in Türkçe çevirilerinde görmek zordur. Çevirmenler genellikle aynı İbranice veya Yunanca kelimeyi Tanrı söz konusu olduğunda "ibadet" olarak, insanlar söz konusu olduğunda ise "önünde eğilmek" veya "saygı göstermek" gibi başka bir kelime olarak çevirirler. Bununla birlikte, secde, İbranice ve Yunanca metinlerde açıkça mevcuttur. Örneğin:

• Lut, Sodom'a gelen iki yabancıya "tapındı" (Yaratılış 19:1).

• İbrahim, yaşadığı ülkenin putperest önderlerine "tapıyordu" (Yaratılış 23:7).

• Yakup, yıllarca ayrı kaldıktan sonra ağabeyiyle karşılaştığında ona "tapındı" (Yaratılış 33:3).

• Yusuf, anne babasının ve kardeşlerinin kendisine "tapındığını" gördüğü bir rüya gördü (Yaratılış 37:10).

• Yusuf'un kardeşleri ona "taptılar" (Yaratılış 43:26).

• Yeşu yere kapandı ve bir meleğe "taptı" (Yeşu 5:14).

• Rut, Boaz'a "tapıyordu" (Rut 2:10).

• Davut, Yonatan'a "tapıyordu" (1 Samuel 20:41).

• Abigail, Davut'a "tapıyordu" (1 Samuel 25:41).

• Bu benzetmedeki hizmetçi efendisine "taptı" (diz çöktü) (Matta 18:26).

Yukarıdaki liste, Kutsal Yazılardan çıkarılabilecek tüm örneklerin sadece küçük bir örneğidir. Çoğu İncil'deki referansları kontrol etmek, daha önce belirtilen şeyi doğrulayacaktır: çevirmenler, erkekler birbirlerine tapınırken "tapınma" kelimesini kullanmaktan kaçınmış, ancak Tanrı'ya tapınma bağlamında kullanmışlardır. Bu ayetler, "tapınmanın" kültürün bir parçası ve saygı veya hürmet göstermenin bir yolu olduğuna dair fazlasıyla yeterli kanıttır. Sadece Tanrı'ya tapınılması gerektiği teolojik duruşu nedeniyle, çevirmenler, orijinal metinde açıkça yer almasına rağmen, Türkçe "tapınma" kelimesinden kaçınmışlardır. Metinde açıkça yer alan şeyin çevrilmemesinin Hristiyan topluluğunda yanlış bir izlenim yarattığını iddia ediyoruz. İncil metninde erkeklerin erkeklere "tapındığı" çok açıktır.

Elbette, Tanrı'ya özgü çok özel bir ibadet (saygı, bağlılık, hürmet dolu sevgi ve adanmışlık) olduğu bir anlam vardır; ancak " proskuneo " bunu özünde ifade etmez. Tanrı olmayan birçok yüksek mevkideki kişiye tapılır (1 Samuel 25:24; 2 Krallar 4:37; Ester 8:3; Matta 18:26).(1 Samuel 25:24 ; 2 Krallar 4:37 ; Ester 8:3 ; Matta 18:26 ).

Matta 4:10'da, yalnızca Yunanca metinde görülebilen önemli bir ayrım yapılması gerekiyor. İki önemli kelimeyi vurgulayalım: “Uzak dur benden, Şeytan! Çünkü şöyle yazılmıştır: ' Tanrınız RAB'be tapın (proskuneo) ve yalnızca O'na hizmet edin (latreuo )'” Burada iki farklı kelime kullanıldığına dikkat edin. Metin, Tanrınız RAB'be yalnızca tapınmayı (proskuneo ) değil, yalnızca O'na hizmet etmeyi (latreuo ) söylüyor.

Dolayısıyla, Üçlü Birlikçilerin argümanlarını dayandırdıkları, yalnızca Tanrı'ya tapınmanız ( proskuneo ) gerektiği fikri metinde yer almıyor ve birçok ayette gördüğümüz gibi, diğer efendilere ve krallara da tapınılıyor (proskuneo ). Bu nedenle, İncil hiçbir şekilde birine tapınmanın onu Tanrı yaptığını veya yalnızca Tanrı'ya tapınmanız gerektiğini iletmiyor.

Matta 4:10'daki "yalnızca O'na hizmet edin " ifadesindeki "hizmet etmek" kelimesi , genellikle Tanrı'ya veya bir tanrıya dini hizmet sunmak anlamına gelen, ancak bazen genel anlamda "hizmet etmek" anlamına da gelebilen (İbraniler 8:5) latreuo kelimesidir. Latreuo , insanların günahkâr bir şekilde başka tanrılara veya şeylere hizmet ettiklerinde (Romalılar 1:25) ve insanların doğru bir şekilde Tanrı'ya hizmet ettiklerinde (Romalılar 1:9; 2 Timoteos 1:3) kullanılır, ancak İsa için kullanılmaz. Yeni Ahit'te insanların doğru bir şekilde latreuo aldıklarına dair hiçbir örnek yoktur.

Dolayısıyla, Matta 4:10'a dayanan bu argümanın tamamı, terimlerin karıştırılmasından ibarettir ve İncil'e göre İsa da dahil olmak üzere birçok insanın haklı olarak saygıyla eğilmeyi( proskuneo ) hak ettiğini göz ardı etmektedir. 

Elçilerin İşleri 10:26'da, Kornelius kendisine tapınmaya veya önünde eğilmeye başlayınca Petrus ondan ayağa kalkmasını ister. Vahiy 19:10'da ise bir melek, Yahya'nın kendisine secde etmesini engeller. Bu durumlarda yanlış olan, secdenin kendisi değildir ; aksi takdirde Kutsal Kitabın diğer tüm yerlerinde de yanlış olurdu. Yukarıda bahsedilen olaylarda, tapınılmak üzere olan kişi bunun uygunsuz olduğunu görmüş veya durumdan rahatsızlık duymuştur. Örneğin, Vahiy 19:10'da meleğin Yuhanna'nın kendisine tapınmasını engellemesinin nedeni, onun Yuhanna'nın hizmetkarı olması, yani Yuhanna'dan üstün bir konumda olmamasıdır. Dolayısıyla, bu ilkeyi alıp İsa ile olan ilişkimize uygularsak, İsa bizim Kralımızdır, bizden üstün bir konumdadır, bu yüzden ona Kral olarak saygı göstermemiz yanlış değildir. 

Bu bizi son noktamıza getiriyor. Saygıyla eğilmek (proskuneo ) hem yüksek mevkideki insanlar hem de Tanrı için doğru bir şekilde kullanılabildiğine göre, Yeni Ahit'te insanların İsa'ya nasıl saygıyla eğildiğie bakalım. Ona Tanrı olarak mı yoksa Mesih olarak mı saygıyla eğiliyorlar?

Yeni Ahit'te İsa'ya saygıyla eğilmenin nedenini açıklayan her örnekte, bunun sebebi O'nun Tanrı olması değil, Mesih ve Kral rolüdür.

• Filipililer 2:10'da İsa'ya, öldüğü, dirildiği ve "Efendi" olduğu için saygıyla eğilinir. Oysa Tanrı ölemez. Filipililer 2:10 İsa, öldüğü, dirildiği ve "Efendi" olduğu için saygıyla eğilinir. Oysa Tanrı ölemez.

• Matta 14:33'te O, "Tanrı'nın Oğlu" olarak saygı görülmektedir.

• Vahiy 5:12-13'te, İsa'nın öldürülmüş olması (Vahiy 5:9) ve her milletten insanları Tanrı için satın almış olması nedeniyle ona saygıyla eğilinir. Vahiy 5:12-13'te, öldürüldüğü için 

• Matta 2:11'de ona eğilinir çünkü Bilge Adamlar onun Yahudilerin Kralı olduğuna inanıyorlardı (Matta 2:2).

Dolayısıyla, tüm bu durumlarda İsa, Tanrı olarak değil, Mesih olarak saygı görmektedir.

İsa yeryüzünde yaşarken ve büyük mucizeler gerçekleştirirken insanların neden önünde yere kapanıp eğildiği açıktır: insanlar onu çok seviyor ve ona büyük saygı duyuyorlardı. Şimdi de neden ona saygı duymamız gerektiği açıktır: o bizim sevgimizi, en büyük saygımızı hak etti ve o bizim Kralımızdır. O bizi özgür kılmak için öldü ve Tanrı onu kendi sağında, diğer tüm güç ve otoritelerin üzerinde oturtarak onurlandırdı.

Dolayısıyla, İsa'ya Mesih olarak eğilmek (proskuneo ), Matta 4:10'a hiçbir şekilde aykırı düşmez, İsa'yı Tanrı yapmaz; aksine, Tanrı'yı ​​yüceltir (Filipililer 2:11).

"Üçleme Doktrinini Desteklemek İçin Kullanılan Ayetler" listesine geri dön.